ULTRAMORIA

Pamięć, której już nie potrzebujemy.

Kiedyś historia, którą o sobie opowiadasz, przestanie być dostępna. To są rytuały audio na tę chwilę — odkładają kolejne kotwice tożsamości, na długo zanim będzie trzeba. Wkrótce otwieramy.

ul·tra·mo·ria /ul.traˈmo.ri.a/ neologizm · łac. ultra (poza, dalej) + memoria (pamięć)
To, co pozostaje rozpoznawalne jako ty, kiedy kończy się biografia. Kim jesteś, kiedy nie możesz już opowiedzieć sobie, kim jesteś.
twoja biografia poza historią śmierć — próg, nie koniec

Cztery przygotowania

  1. Agnitio

    rozpoznanie

    Ćwiczenie odróżniania tego, czym jesteś, od tego, co o sobie pamiętasz.

  2. Vigilia

    czuwanie

    Utrzymanie uwagi tam, gdzie zwykle gaśnie — w zmęczeniu, w lęku, na granicy snu.

  3. Transitus

    przejście

    Próba generalna. Rytuał audio, w którym oddajesz po kolei wszystko, co uważasz za siebie.

  4. Viaticum

    na drogę

    Ostatnie przygotowanie. To, co zabierasz, gdy nie da się zabrać niczego.

Ultramoria uczy praktyki uwagi, a to, czego uczy, jest zwyczajne: pewniejszego trzymania się siebie, kiedy okoliczności przestają potwierdzać, kim jesteś. Nie twierdzi, że wie, co jest za progiem, i nie jest opieką medyczną, psychologiczną ani paliatywną.